آدرس جدید وبلاگ

وبلاگ مسعود009 به دلیل فیلتر شدن توسط رژیم
خونخوار جمهوری کثیف اسلامی در ایران تغیر آدرس داد.

از این پس از طریق آدرس زیر می توانید به مطالب جدید وبلاگ
مسعود009 دسترسی داشته باشید:

 www.masoud009.blogspot.com

لطفا آدرس جدید ما را به دوستان و بستگانتان بدهید

ننگ وطن

ز گور مرده نیاید شفای درد فقیران

به ورد و نوحه نمیرد عذاب و رنج اسیران

همیشه باور او را به صحن خانه کشانم

اگرچه رفته به دار ِ غروب مرده ی ایران

زکاخ ظالم هرزه صدای خنده برآمد

که شهر سایه بگشته به خاک میهن ویران

شنیده ام ز جفای سکوت مرده ی میهن

ندای رنج سراب و صدای درد اجیران

چو نقش لوح ِ عظیم ِ شکوه و عزت ایران

ز قلب خسته ی میهن نرفته یاد دلیران

همیشه یاد وطن هست سکوت روح وجودم

همیشه یاد وطن باش به یاد ِ میهن شیران

***

ز دشمنان فراوان دین می ترسند

ز منکران بهشت برین می ترسند

چه دین پست و حقیری که پیروان جفا

ازین طلوع حقیقت ، چنین می ترسند

چو در کتاب خرافه نیامده حرفی

ز چرخ و گردش گوی زمین می ترسند!

بدان که حیله ی تهدید نشانه ی ترس است

کزین سقوط سواران دین می ترسند

ازین همه غم ِ در سینه های آشفته

چنین ز خنجر روح حزین می ترسند

***

وجود دین شیطان ، ننگ ایران

هجوم رو سیاهی رنگ ایران

ریاکاران اعرابی بسازند

هزاران بتکده با سنگ ایران

بپیچد در دل شهر اسیران

به دار مردگان آهنگ ایران

بیاید سایه ی نحس تحجر

به هرکوی و به هرفرسنگ ایران

بیاید شعله ی رنج و تباهی

ز قلب خسته ی دلتنگ ایران

همه آزادی میهن به دارست

غمی فرسوده بر آونگ ایران

خرافات کثیف دین منحوس

بسوزد روزی با فرهنگ ایران

***

درین دین رذل و پر از کینه ها

جواب مخالف عذابست و دار

وگر چون سپر گردد این سینه ها

به تیر شقاوت شود تار و مار

از این دین منحوس و اهریمنی

ندیدم به جز زهر ویران شدن

از این فکرت رذل و بی میهنی

ندیدم جز آوار ننگ وطن

ازین دین وحشی گریهای ژرف

بجویند نماد و لقبهای پاک!

وگر کس بگوید به این حیله حرف

بیفتد ز تیغ جنایت به خاک

اگر دین رحمت سکوتست و مرگ

هزار مرگ و نفرین به آیینتان

بخشکد خداوندتان همچو برگ

بسوزد جنایات ِننگینتان

یقین دینتان دین اهریمن است

و ایمانتان لوح بیهودگی

دل سنگتان بدتر از آهن است

و افکارتان راه فرسودگی

شما دشمنانی فرو مایه اید

برای اسیران خاک وطن

چو ظلمت نمادی بر این سایه اید

که پوشانده خورشید پاک وطن

منصور فرزادی

ما هستیم

 

 

اي دشمن مرگدين! بدان ، ما هستيم

زنده به اميد و آرمان ، ما هستيم

نتواني اميد و آرمان را کشتن

اين است که تا به جاودان ما هستيم

ما زنده ي اميد به فردا هستيم

پوينده ي راه آرمان ها هستيم

مي دان و بمير، اي مرگ آيين!

تا هست اميد و آرمان، ما هستيم

ما پيرو فردوسي ي دانا هستيم

از نيروي آرمان توانا هستيم

اين نظم جهان ستيز ايراني کش

خيزد ز ميان و همچنان ما هستيم

ما دشمن مرگ و جنگ و غوغا هستيم

هستيم براي زندگي ، تا هستيم

اي مرگ پرستان ! هم از اين رو ، به يقين،

فرداي نبودن شما ما هستيم

در ميهن خود ، هر دم و هر جا هستيم

آماده براي رزم فردا هستيم

امروز بر آنيم که ، با خشم و غريو،

اعلام بداريم که هان، ما هستيم!

ما لشگري انبوه و دم افزا هستيم

هم راي و هم انديش و هم آوا هستيم

فرداست که کرت خواهد کرد

پژواک شعار ملتي : ” ما هستيم”

دکتر اسماعیل خوئی

اهورا

منم هفت آسمان عرش اعلی

 منم تنها نسيم دشت و
صحرا

منم رنگين کمان آسمانها  

 منم افسونگر و خلاق
دنيا

منم روح دميده بر تن تو 

منم آنکه نهاد، جان در تن
تو

منم حاکم ز بهر شادی تو 
 
آگاه به عمق غفلت
تو

منم مولای حق بر آنچه بينی 
 
 منم آن نور روشن در
سر تو

منم مزدای يکتای جهانی 

 اهورا نام من باشد، تو
دانی

مرا انديشه ها، بسيار کردم

 تو را انسان، ز خود بر پا
کردم

همه عالم برای تو نمودم 

 تو را  از ديگران
بهتر سرودم

منم آنکه تو را دادت وجودی  

به غير از من،
نبودی و نبودی

به يکباره، تو طغيان برگزيدی

 همه آنچه بيافردم،
زدودی

قيام تو، نباشد جنگ با من 

 بسوزانی تو بر خود جامه
و تن

جهانی را که اکنون ميکشانی 

 بدادم آن، برای
مهربانی

به تا کی ميکشی، خود را در اين بوم  

 به تا
کی می ستايی زيور شوم

نکش، آتش مزن، مغرور انسان    

 نهال لطف و رحمت را ز ايوان

اهورا را نباشد، رمز و رازی 

 اهورا را نباشد، از وجود تو نيازی

عبدالرضا حيدری

حوری

ميگذشت از گذرِ ما، زنی زيبا روی

چون بديدم تنِ تناز، نمودم  هايی
هويی

شب وُ روز خواب نداشتم زِ بتِ روی خوشش

شعله آتشِ عشقش، بگرفت
آغوشم

خود به بالينِ پر از نازِ زَنَک ميديدم

وَ به عشق وُ نَمَکش،
من به خودم پيچيدم

او گذر کرد فقط، اندک رمغی از رهِ ما

گُر گرفت از
هوسش، بال وُ پر وُ مسلکِ ما

همه جا را، بدنبالِ زَنَک پرسيدم

همچو
ديوانه بدنبالِ او گرديدم

لحظه ای آمد وُ رفت، وَ کنون او کجاست

که
زِ احوالِ زَنَک، از همه کس پرسيدم

او نَه انسان، به گمانم که همان حوری
بود

که به قرآنِ خدا، از فَرَحش تفسير است

از برای زنِ حوری، به اين
زيبايی

من عجولِ سفرم، به بهشت واهی

از هوس بر زنِ حوری، چقدر
مخشوشم

کُشتنِ خلق کنم از برِ او، من چِقَدَر باهوشم

….. مردِ عاشق
به هوای هوسِ عشقِ زَنَک

بَر گرفت دشنه وُ شمشير وُ بکشت اهلِ فلک

او
به عشقِ زنِ حوری، بکشت مخلوق را

تا شود راهی، درگاهِ خدا

روزِ مرگش
چو بيامد به سراغِ او نيز

چه تأسف که نبودش، زنِ حوری تجويز

همه اش،
خواب وُ خيال بود وُ بس

جانِ خود را بنمود، او عبث

او بِمرد وُ
بپوسيد و برفت

لعنتِ خلقِ خدا، راهیِ راهش بِنشست

پيرِ دانايی معما
بشکافت:

آنکه در خواب وُ خيال، سر بِبَرَد

آنکه از بهر زنی، مست
شود

آنکه، بی آنکه بداند که کجاست

يا که از بهرِ چه چيز در
دنياست

آنکه اينگونه توجيه کند کُشتن را

آنکه نادان گُذَرَد از
دنيا

چون حماريست که مغزی ندارد همراه

بارکِش وُ ترکه خوران، ميگذرد
از دنيا

بس کنيد از باور اهريمنان

بس کنيد از باورِ دينِ
مغان

نه بهشت وُ نه زنی در کارست

نه خدا، عاملِ اين
کُشتارست

اينهمه، اسبابِ شيخِ ظالم است

چون دروغِ او، به کارش
لازمست

گر به عشقِ حوریِ زيبا رَويم

همسرِ خود در جهان، تنها
نهيم

همسرِ ما، حوریِ شيخ در جهان خواهد شَوَد

بهره از زنهای ما،
خواهد بَرَد

بهتر آنست که انديشه کنيم، پايان را

تا که اسبابِ شهوت،
نشود همسرِ ما

سروده از عبدالرضا
حيدری

ای وطن (2) – فرید خراسانی

دردمنـــــدی  شـد نصـیب ِ قـوم ِ مـا

یـورش ِ این  تـازیان   بـر
باد   داد

شـوکـت ِ  و
جـاه  و جلال ِ  کـیقبـاد

سـوختنـد  آثار ِ
فــــــرهنگ و ادب

گشـت رایـج 
دروطـن، جهل ِعـرب

نامـی از فــــرهنگ ِ
ایـرانـی نمـاند

قـرن ها  ما را به
تن جـانـی نمـاند

ُپـر شـد از ُملا و
ُمفتـی، شهـــرها

شـد روان خـون ِکـسان
در نهـرها

شـیخ ِملعـون شـد امیـر
وحکمران

گشـت ارزان  مردمان را جنس ِ جان

هـرکه را  نام ِ وطـن، در کـام بـود

کیفــــر ِ نابـودی َاش   انجـام
بـود

حُـبٌ ِ میهـن  هـرکسـی  را 
یافتنـد

ُمفسـد ِ فی الاَرَضش  آناً 
سـاخـتند

عـالـم    و   انـدیشمند
ِ   راسـتیـن

ُکشـته شـداز تیـغ ِ
مأمـوران ِ دیـن

سـرفـرازان، جان به
ُمفتـی باختند

سـربداران 
را   ز  پای  انداخـتنـد

حیـف از ایـران  این دیار ِ ُپـر ُگهر

رفـت  در کام ِ  گـروهی  فتنـــه
گـر

شـوکـت ِ ما، عـزٌت ِ ما  دود  شـد

آن  ُکهـن  تاریـخ ِ  ما 
نابـود  شـد

 حُـرمـت ِ
ما  درجهان بـر باد رفـت

هـرچه خواهی  بر
وطـن  بیداد رفـت

ُشـهره  در
عالم  به نامـردی شدیم

مرگ گُسـتر، مرگ
پَـروردی شدیم

آبـروئی 
بهـــــــر ِ ایـرانی  نمـــاند

اعتبـــار و 
ِعــــزٌ ِ چنـدانی نمـــاند

ای دوصـد لعنـت به خصم
ِ بدُکنش

مرگ بـر اهــــــریمنـــان ِ َدد َمِنش

**********

ما  خـداوندان
ِ  دنیـــــا  بـوده ایـم

ِبخـَردان ِ 
پاک  و  دانا  بـوده ایـم

فـــرٌ ِ اَفـریـدون ِ
ما،  ضحٌاک کُش

کاوه  و جـمشـید ِ
ما،   ناپاک کُش

زردهُـشت آشـو، 
ِمهیـن پیغـامبــر

افتـخــــار ِ
عـالم  و  فخــــر ِ بشــر

روشـنی بخـش ِ جهان ِ
تیره گـون

دشمـن ِ اهــــریمـن
وعقـل ِ زبـون

بـرفـــــرازنـده   فــــــروغ ِ
ایـزدی

خصـم ِ کـژ اندیـشی و جهل و بدی

رایت ِ    آزادگـی
،      آراســــتـی

نام ِعشـق و مهـر از او بـرپاسـتی

فکـرت ِ منشـور آزادی  از اوسـت

دولـت ِ اعـزاز و آبادی  از اوسـت

راسـتی، پاکی، صـداقـت   کیش او

دوسـتی، مهـــر ومروٌت   کیش او

ای دو صـد لعنـت  به تازی نامه باد

ُتـف بـرآن جمهـوری ِ خودکامه باد

سـربداران،  سـر  به دار آویخـتیـد

خـون ِ هـرایـران پـرسـتی ریخـتیـد

ُتـف  بـر آن  جمهـوری ِ ننـگیـنتان

پنـجـه ها  در  خـون ِ ما رنگیـنتان

مـرگتـان بادا، هـــــزاران بار مرگ

بـرشمایان فرقه ی خـونخوار مرگ

فرید خراسانی

لنـدن -   دوم  ژوئـن  2004

پایان

ای وطن(1) – فرید خراسانی

ای وطـن،  ای تار و
پـودم  زان ِ تـو

ای ســــر و
جانـم   فـدای  جـان ِ تـو

 ای
وطـن،  ای کهـکـشان ِ عشـق ما

ای تـو  مهــــــر
ِ آسمان ِ عشـق ِ ما

ای اهـورائـی 
دیـار ِ مــــــردخیـــــز

جـایـگـاه
ِ   بـابک ِ   دشـمـن سـتیـز

ای  زمیـن  و آسـمانت   پُـر
گُـهـــــر

گـاهـوار ِ دانـش 
و  مهـــــد ِ هنـــــر

ای وطـن، ای مهـر َوش
جانان ِ من

ای تمـــام ِ 
وسـعـت ِ  ایـمــــان ِ من

بـستـه ی مهــــر ِ
تـواَم  تا  زنـده ام

من تـو را  تا
زنـده هسـتم، بنــده ام

نام ِ
نیـکـت   اوجـگـاه ِ  افـتـخــــــار

تا جهـــان بـرجاسـت،  نامـت پایـدار

نام ِ  پُـر آوازه ات  
پـایـنــــــده  بـاد

بر ســـرت مهــــر ِ
فلـک تابنـده بـاد

جـاودان 
مـانـی  به  َرغم ِ دشـمنان

خـار ِ چـشم ِ 
خـصم  مـانی جـاودان

نـام ِ ایـران، 
یـاد ِ ایـران  بـرقــــرار

تـا 
قیــــامـت   زادگـاهــــــم  پـایـدار

مـن یـکی  آزاد مـــــــرد  ایـرانـی
اَم

از نـژاد  و  تـیــــــره ی ساسانـی
اَم

مـن فــــــریـدم،  از تـبـــــار
ِراسـتان

از  ِکـی  و جمشـیـد  دارم من
نـشان

مـن فــــــریـدم  کـز  فـریـدون
آمـده

نی  ُمحـمٌـــد،  کاو  ز هـامـون
آمـده

مـن فـــــریـدم، از تـبـــار ِ داریـوش

از  دیـار ِ   ســــبـز وار
ِ   داریـوش

خـون ِ مـن پـاک و پـاک
انـدیشـه ام

حـرفـه ی میهـن پـرسـتی
پـیـشه ام

باوَرم  الله
ِ  قـاهــــر  نیسـت نیسـت

قـاسـم ِ جبٌــار
ِجـائـر  نیسـت نیسـت

ایـزدان ،  
اَمشـاسـَپنـدان    بـاوَرَم

مهــــر ِ زرتُـشـتی فروزان درسـرم

ایـزد ِمـن، مهــربان، بخشـنده است

خالـق ِ مـن،  خالقی  داننــــده
است

از چـه بایـد  کُـرنِـش ِ تـازی کنیــم ؟

خودشکستن، خود بـرانـدازی کنیم ؟

نـنـگ  بایـد داشت  از  رسـم
ِعـرب

شـــرم بایـد داشت  از  اسـم ِ عـرب

َمحـو  بـایـد  کــــــرد   نـام ِ
اَجَنبـی

سـوخت بایـد سـوخت،  کـام ِ اَجنَبی

ُشـست  بایـد دفتـــراز حـرف ِعـرب

َزهـــــر بایـد  کـرد در ظـرف ِعـرب

سـر به سـر  پنـــدارشـان اهـریمنی

مـو  به مـو  کـردارشـان مـا و منـی

جهـل ِ ُمطلـق،  حاصـل ِ پنـــدارشان

ِرجعَـت  ِعصــــر ِحَجَـر، کـردارشان

 خـون  وآتـش، غـارت و بیــداد بود

هــــرچـه از این  نابکاران  یاد
بود

جنـگ بود وجنـگ بود و جنـگ بود

پای تا سـر  زنـدگیـشان   ننـگ
بود

“  ُقم َفأنذر “   آسـیا  را 
شـد   بلا

ادامه دارد…

چه بايد کرد

اگر با خود جفا
کرديم
                         

چه بايد کرد

اگر قدر ناشناس
هستيم
                     

 چه بايد کرد

اگر ما خود خطا
کرديم
                       

چه بايد کرد

اگر گولِ همه نابخردان
خورديم
            

چه بايد کرد

اگر شاهنشهِ خود را رها
کرديم
            

چه بايد کرد

اگر در حقِ خود ظلم وُ خطا
کرديم
        
 چه بايد
کرد

اگر ديروزِ خود را ما فدا
کرديم
           

 چه بايد کرد

اگر امروزِ خود را ما سياه
کرديم
         
 چه
بايد کرد

اگر عمامه بندان را خدا
کرديم
             

 چه بايد کرد

اگر امروز نيز ترس از خدا
داريم
         
 چه
بايد کرد

اگر اينست همه درک وُشعورِ
ما
          
چه بايد
کرد

گمانم بيش از اين ما را لياقت
نيست
      
 وَ ما
اينيم

وَ  چون ما اينچنين
هستيم
                  

 وَ گويی که همه مستيم

بمان پس ای سياه آئينِ
اسلامی
           

 بسوزان ملت وُ اين مُلکِ ايرانی

چوبيش از اين نباشد ارزشی بر
ما
       
 چو خود کرديم وُ لعنت
بر خودانِ ما

سروده از عبدالرضا
حيدری

هرگزنخواب کورش

دارا جهان ندارد، سارا زبان ندارد

بابا ستاره اي در هفت آسمان ندارد

کارون ز چشمه خشکيد،البرز لب فرو بست

حتی دل دماوند،آتش فشان ندارد

ديو سياه دربند، آسان رهيد و بگريخت

رستم در اين هياهو،گرز گران ندارد

روز وداع خورشيد، زاينده رود خشکيد

زيرا دل سپاهان،نقش جهان ندارد

بر نام پارس دريا، نامي دگر نهادند

گويي که آرش ما،تير و کمان ندارد

درياي مازني ها، بر کام ديگران شد

نادر! ز خاک برخيز، ميهن جوان ندارد

دارا ! کجاي کاري، دزدان سر زمينت

بر بيستون نويسند، دارا جهان ندارد

آييم به دادخواهي، فريادمان بلند است

اما چه سود، اينجا نوشيروان ندارد

سرخ و سپيد و سبز است اين بيرق کياني

اما صد آه و افسوس، شير ژيان ندارد

کوآن حکيم توس ، شهنامه اي سرايد

شايد که شاعر ما ديگر بيان ندارد

هرگز نخواب کوروش، اي مهرآريايي

بي نام تو، وطن نيز نام و نشان ندارد

ندا عزیز

 

تقدیم به روان پاک ندا آقا سلطان
عزیز

می خواستند از بدنت پر درآورند

از شانه هات بال کبوتر درآورند

بی شک گلوله ها خودشان دل نداشتند

از سینه های سوخته ات سر درآورند

قُمری نمی گریست، نمی شد پرنده را

در سوگ یک پرنده ی دیگر درآورند

باور نمی کنم بتوانند اینچنین

خون از دهان و بینی دختر درآورند

باور نمی کنم بتوانند سیل خون

از چشم این گلایلِ پرپر درآورند

این روزِ محشر است که نامردها دمار

از روزگار خواهر و مادر درآورند

شاید فرشته ها به خدا قول داده اند

این لحظه را به شیوه ی محشر درآورند

همواره عاجزند که این اشکواره را

این روزها به حالت دیگر درآورند

امکان ندارد این خس و خاشاکِ خشم را

از این دو چشمِ قهوه ایِ تر درآورند

اين درد من است، همه بدانيد(2)- عبدالرضا حيدری

چرا دين خدا تزوير دارد
؟!
                              

 چرا آزادگی تکبير دارد؟!

اگر هستی چرا خاموش نشستی
؟
                        

چرا با من، خدا پيمان شکستی؟

مگر خوابی، مگر خوابی، خدايا
؟
                       

 نبينی تو همه اين درد و زجرها؟

شنو باش هق هق گريه،
خدايا
                            

 اگر، خواهی ستاييم حکمتت را

تويی داور ، ببين حکم
خطايان
                           

 اگر هستی ، فنا کن ناروايان

سکوت تو، برايم زجرو درد
است
                       

 وجود  تو، به شايد ، سنگ صبر است

نتيجه بر من نادان چنين
است
                              

خدای تازيان، ننگ  زمين است

خدايی را به کل، ترديد
ندارم
                             

 اهورا را، خدای خود نگارم

خدايم ايزد است ، دينم
اهورا
                              

نه اين دين عرب، هست لايق ما

خدايا گر که هستی و تو
هستی
                            

فنا کن ظلمت و ظالم پرستی

سخن از مرد آزاده چنين
است
                           

 اميد پارسيان ايران زمين است

اگر دين خدا دين
رهاييست
                               

 به خلقش، اينچنين  ظلمها روا نيست

خدايا پس به تا کی اينقدر
ظلم
؟
                         

 بکن بر ملّت پاکت، ترّحم

کجايست پس همه حرف و
کلامت
                     

  کجايست آنهمه لطف و مرامت

بخيز ای داريوش ، زرتشت فدا
شد
                    

 به جای دين تو ، ظلمت به پا شد 

تو ای زرتشت ايرانی
کجايی؟
                          

 بکن ايزد، به ايران هم نگاهی

بيا اکنون، فنا کن دشمنان
را
                            

 بياور عدل خود را، بر فر ما

سرا پا من بگوشم، ای
اهورا
                           

 به فرمانت بکوشم، ای اهورا

پيامت را شنيدم من
سراپا
                               

 به نيکی تن گزيدم من به يکجا

تو را پندار نيک بودت
گواهی
                         

 به گفتار و به کردار نکو، دادی گواهی

بيا آتش فشان، خشمت برون
ريز
                     

 زمام دزد و ظالم را، برون ريز

تو ای راستين خدای
آفرينش
                           

 تو ای مزدای پاک ، قلب پر از عشق

هر قدم ، هر گاه و هر جا
ميروم
                     

 ياد تو، با من بماند  در سرم

   

پایان

اين درد من است، همه بدانيد(1)-عبدالرضا حيدری

خمينی، نام تو ننگ است بر
ما
                             

پيام دولتت، سنگ است بر ما

بيا انديشه کن، گر قادر
هستی!
                            

 رها کن ملتی از بت پرستی

 خدا را مونسم بود تا به
امروز  

 ولی، بشکستی عشقش را به يک روز

هرچه
ميخواهی بنامی نام خود را، ای
دغل
            

 ارزشی بر ما ندارد ، مکتب و دينت دگر

او که فرياد محمد و عدالت از
علی
زد
                  

 خنجر ظلم و ستم، بر پيکر  پاک زمين زد

اگر روح خدا و دينش
اينست
!
                            

 بسوزانم خدا را جرمم اينست

محارب با خدايم ، مفسدم
من؟
                             

 بريز می بر مزارم، فاسدم من

بس است، ظلم عرب
برخاندانم
                           

 رها بايد کنم ، من دودمانم

عرب را در بيابان جايگاه
است
                          

 و دينش را همانجا پايگاه است

چه من را، به ملخهای
بيابان
                              

 منم فرزند آن آهنگر کاوه  به ايران

تو را الله ميگفتی گمان
است
                              

 بدان الله تو، ننگ جهان است

اگر دين خدا و حکمش
اينست
                             

خداوندی بسا ننگ بر زمين است

به زانو من نشينم، سجده بر
قرآن
                        

 خدايی را کنم من، دم به دم کتمان

نگه بر آسمان فرياد
برآرم
                                 

خدايا من تو را باور ندارم

تو ای پروردگارا شوکتت کو
؟
                          

 جلال و قدرت و پس حکمتت کو ؟

بشايد شوکتت حرفی تهی
بود
                             

 و عظم و قدرتت طبلی تهی بود

خدايا حکمتت را بس
تعجب
                              

 خدايا شوکتت را بس تردّد

اگر قادر به قدرت ، تو نی
هستی
                        

 بگويم، تا بدانم  پس چه هستی

به غير از آن، خدايی را رها
کن
                         

 برو، در خلوت خويش و صفا کن

بهشتت را به تو ارزانه
دارم
                              

 برو با حوريان خود، صفا کن

اگر اينست، تزوير
خدايی
                                 

 خدايی را نباشد پايگاهی

ادامه دارد

گلايه از خدا

مگر خوابی، مگر خوابی،
خدايا
                               

 نبينی تو، همه اين درد و زجرها؟

خداوندا، کجايی تو،
کجايی؟
                                    

 که اين شيخ را نيست، شرم و حيايی

سکوت تو، برايم زجر و درد
است
                           

 وجود تو، به شايد سنگ صبر است

شنو باش، هق هق گريه،
خدايا
                                

 اگر خواهی، ستاييم حکمتت را!

تو را علم و فضيلت، ما
ديديم
                                  

 ولی از مهر تو، چيزی نديديم

تو ای پروردگارا، شوکتت
کو؟
                               

 جلال و قدرت و آن حکمتت کو؟

تو که نوح را به ما دادی
نشانه
                                

 و دادی حکمت و حکمی يگانه

اگر با تو شويم، با ما
بمانی
                                    

 اگر قهرت کنيم، آتش فشانی

بگفتی، عشق و آزادی تو
خواهی
                              

 و ظلم ظالمان، دادی تباهی

کجايست، پس همه حرف و
کلامت
                          

 چرا، شيخ را نکردی تو، ملامت

تو از اصحاب فيل دادی
نشانه
                                

 ولی، کو قدرتت، ای جاودانه

خدايا، سجده کرديم ما به
پايت
                                

 چرا ما را نديدی در  ورايت؟

اگر اينست خدايی، وايی بر
ما
                                 

چو آنست روسياهی، بر سر ما

صداقت پيشه کرديم از بر
تو
                                  

 پسنديده بگردد، انور تو

ولی افسوس ازين ننگ و
سياهی
                             

 نکردی درد خلقت را نگاهی

خدايا، حکمتت را بس
تعجب
                                 

 خدايا، قدرتت را نيز، تردّد

خدايا، گر که قادر، تو نی
هستی
                             

 بگويم؛ تا بدانم، پس که هستی

به غير آن، خدايی را رها
کن
                                

 برو در تربت خويش و صفا کن

اگر اينست تزوير
خدايی
                                      

 خدايی را نباشد جايگاهی

خدايا، تو به ما خالق
هستی
                                  

 اگر مخلوق نباشد، تو که هستی؟

اگر، بهر وجود ما تو
هستی
                                 

 اگر، بهر وجود ما نشستی

اگر  هستی و ميدانم که
هستی
                               

 رهاکن، مردم از اين ننگ هستی(ملايان)

تويی داور، ببين حکم
خطايان
                                

اگر هستی، بکش پس ناروايان

 

سروده از عبدالرضا
حيدری

دوباره می سازمت وطن

تقدیم به مردم عزیز آزادیخواه
ایران

دوباره می سازمت وطن

اگر چه با خشت جان خويش

ستون به سقف تو می زنم

اگرچه با استخوان خويش

دوباره می بويم از تو گل

به ميل نسل جوان تو

دوباره می شويم از تو خون

به سيل اشک روان خويش

اگرچه صدساله مرده ام

بگور خود خواهم استاد

که بر درم قلب اهرمن

به نعره ی آنچنان خويش

اگرچه پيرم ولی هنوز

مجال تعليم اگربود

جوانی آغاز می کنم

کنار نوباوگان خويش

سيمين بهبهانی

———————–

برای خواندن آخرین خبر ها و دیدن آخرین تصاویر و فیلم های مبارزه
مردم دلیر ایران به آدرس زیر مراجعه فرمایید:

http://www.iranazadkhabar1.tk

بچه های تخت جمشید پاشین پاشین بلند شین

تقدیم به مردم مبارز ایران

بچه های تخت جمشید بچه های تخت جمشید زیر پاهای خورشید

باید که تازه نو شین باید دوباره پاشین

من اولیش که پاشم بگم وطن فداشم

شهید راه عشق آزادی شما شم

بچه های تخت جمشید داغ و درفش می کنن

کینه به خشم می کنن صدای آزادی ماست تو کوچه پخش می کنن

بچه های تخت جمشید پاشین بگین نمردین با این که گوله خوردین

ما بچه های بابکیم وارث لقمان حکیم

ما بچه های آرشیم ما بچه های کوروشیم دق می کنیم کشته نشیم

عشق وطن یعنی همین مردمونم می گه پاشین بچه های تخت جمشید

گیومو ور کشیدم سر به سفر کشیدم

خدا رو شکر تا زنده ام به آرزوم رسیدم

دیدم که بچه هامون بچه های شجامون از جونشون گذشتن با خونشون نوشتن یا مرگ یا
آزادی

منم سر چشمه رفتم قناتو آب گرفته نیشکرای جنگل نباتو آب گرفته

بوی هوای تند شتاب گرفته آزادیای آباد تو پیچ و تاب گرفته

بلند شیم آفتاب اومد چشم و از خواب گرفته

رو نیمکتش نشستم درسشو یاد گرفته

بچه های تخت جمشید میدون عشرت آباد خاطرخواه بازی آزاد

آزادی باغت آباد مرگ بر این استبداد مرگ به هر استبداد

شعر از مسعود امینی

الا ای شیخ جویای بکارت(2)-هادی خرسندی

تو هم حالا به این حد از جسارت

ز دخترها طلب داری بکارت؟

چه می فهمی ز قانون طبیعت

که می آئی ز مادون طبیعت

چه دخترهای نوزادی که گه گاه

ندارند این بکارت را به همراه

به آنها چون خدا پرده نداده

شوند البته که بی پرده زاده

تو را گر اعتراضی هست حالا

بگو با حضرت باریتعالی

که ای پروردگار پاک عالم

چرا پرده ندادی خاک عالم!

امام ِ جمعه آ! بر خویش رحمی

بکن کاری که یک قدری بفهمی!

بدن ها فرق دارد با بدن ها

خصوصاً مال دخترها و زن ها

همه یك شکل وجوروقالبی نیست

نمیفهمی؟ زن است این، طالبی نیست

یکی را پرده باشد نازک وتُرد

شود زائل اگر یک ضربه ای خورد

یکی را پرده کشدار و غشائیست

مثال شخص آقا ارتجاعیست

که تا وقتی که آن بانو نزاید

از آن یک قطره هم خون در نیاید

یکی هنگام ورزش داده از دست

یکی تا آخرش همراه او هست

تو آمار از کجا کردی فراهم؟

بیا یک خرده آگه کن مرا هم

من این ها را که گفتم مستند بود

قوانین ازل بودو ابد بود

ندارد حرف من ردخُور ز قرصی

ولی تو، باید از دکتر بپرسی

که او بی پرده تر از پرده گوید

برایت واضح و گسترده گوید

***

امام ِ جمعه آ، یک چیز دیگر

نمیدانی نمیفهمی مکرر!

اگر شد پرده ای هرگونه پاره

تجارت کرده پیدا راه چاره

بدوزد پرده را نِرس و پرستار

خدایا زین معما پرده بردار!

“بکارت را ز مریم باید آموخت

که بعد از زایمان هم میتوان دوخت”

بکارت چیست؟ قفل حفظ ناموس؟

نجابت در پسَش محفوظ و محبوس؟

اگر داری دلارش یا ریالش

بزن آن را بخیّه، بی خیالش!

تجارت میکند حفظ بکارت

بُوَد ناموس ها دست تجارت

اگر دارای ناموسی از این راه

به بی ناموسیَت صد بارک الله

امام ِ جمعه آ! قدری حیا کن

دکان دیگری این جمعه وا کن

مناسب تر پُرش کن این دکان را

که بشناسی همه اجناس آن را

فُراِگزَمپِل دکانِ بول و غایط

بخور آن قدر تا جانت درآید

پایان

الا ای شیخ جویای بکارت(1)-هادی خرسندی

پِیکنِت: 74 درصد دختران ایرانی باكره به خانه بخت نمی روند.

امام جمعه اصفهان: 74درصد دختران ما باكره نیستند!

پیام آور از ایشان می پرسد:

شما این آمار را از كجا آوردید؟ آمار مربوط به اصفهان است و یا كل

كشور؟

امام جمعه می فرماید: من با این وضع فساد و فحشا حدسی گفتم… البته

آقایانی هم كه اطلاع دارند و نزد من می آیند تائید كرده اند.

.
.
.

الا ای شیخ جویای بکارت

به لای پای دخترها چه کارت؟

تو فرمودی بکارت ها که پاره ست

دقیقاً درصدش هفتادوچار است

ببینم از کجا آوردی آمار؟

ز جمع آشنایان یا ز اغیار

شمارش را به دیگر کس سپردی

و یا خود رفتی از داخل شمردی؟!

تو از هرکس که ارقامش شنفتی

چرا زان بیست و شش درصد نگفتی؟

نگفتی بیست و شش درصد بکارت

نشان باشد ز انواع اسارت

گروهی باکره، از سکس دورند

کزین بابت گرفتار غرورند

گروهی ترس خورده، صاف و ساده

اسیر انجماد خانواده

گروهی پای بند دین و مذهب

به شدت باکره ، اما معذب!

شما که دختری را سن نُه سال

به شوهر میدهی راضی و خوشحال

چرا خواهی اگر شوهر نکرده

شود چل ساله ، سالم مانده پرده؟

بیا و دست بردار از حقارت

نچسب ای شیخ نادان بر بکارت

بکارت مال دوران های دور است

به زن های جوان تحمیل زور است

بکارت نیست معیار نجابت

نجابت را چه بشناسد جنابت!

نجابت، شیخ نادان، پرده ای نیست

به اینکه داده ای یا کرده ای نیست

نجابت چیست؟ حق کس نخوردن

بکارت چیست؟ مال کس نبردن

نه بین مردمان اخلاق و عصمت

به میزان بکارت گشته قسمت

فریب مردمان، ضد عفاف است

نه آن کاری که در زیر لحاف است

که هر آمیزشی قبل از عروسی

بُوَد یک مطلب خیلی خصوصی

مبر سر را درون بستر خلق

که بینی گـ  و ز ش ا ن را تا ته حلق

خودت شام زفاف ای شیخ بد ذات

بکارت داشتی ارواح بابات؟

تو با آن حجت الاسلام فاکر

چگونه میتوانی بود باکر؟

برای تو کسی پرونده هم ساخت

و یا بر پشت و پیشت کنتور انداخت؟

“در کـ  و ن شما کنتور اگر بود

سر یک هفته کنتور هم دمر بود

اگر یک روز باشی تووی حوزه

بواسیرت بچسبد زیر لوزه”

ادامه دارد…

گفتگوی بسیار بسیار مهم شاهزاده رضا پهلوی با جناب آقای مسعود صدر

 

برای شنیدن مصاحبه بی نظیر و بسیار بسیار مهم و پر محتوا
شاهزاده رضا پهلوی با جناب آقای مسعود صدر لطفا به لینک زیر مراجعه
فرمایید:

لینک اصلی:

http://rezapahlavi.net/audios/?id=293#293

لینک کمکی:

http://www.zshare.net/audio/608014506b8b7cbc/

 

برای دریافت مصاحبه بی نظیر و بسیار بسیار مهم و پر محتوا
شاهزاده رضا پهلوی با جناب آقای مسعود صدر لطفا به لینک زیر مراجعه
فرمایید:

http://www.zshare.net/download/608014506b8b7cbc/

از تک تک شما عزیزان خواهش می کنم این
مصاحبه بسیار بسیار مهم و پر محتوا را دانلود کنید و آن را از هر طریقی که می
توانید پخش کنید و یا لینک های این مصاحبه را لطفا برای دوستان و بستگانتان از طریق
ایمیل بفرستید.

از دوستانی که وبلاگ یا وبسایت دارند
خواهش می کنم لطفا این مصاحبه را در وبلاگ و وبسایت خود قرار دهند.

با سپاس

خدا مرده است – منصور عزیز

 

ای که احادیث عشق هوش تو را برده است

هیچ ندانسته ای جان تو آزرده است

آن همه ذکر و سجود بهر خدای وجود

حیف نیاورده سود زانکه خدا مرده است!

تا به کجا راز عشق آن همه آواز عشق ؟

مونس پرواز عشق حمدِ تو نشمرده است

عالم عشاق درد رفته ز آفاق درد

زانکه درین باغ سرد یک گل پژمرده است

محفل آن سینه چاک قصه ی مجنون خاک

دست خداوند پاک این همه نسپرده است

این همه آیین و دین باورجانی حزین

رنج سیاهی درین مردم افسرده است

مجلس شوم عزا نعره برای خدا

حاصل این ناله ها باطن سرخورده است

مجلس ترحیم او کی رسد ای یاوه گو؟

یاوه مگو مو به مو زانکه خدا مرده است

***

ظلم و تباهی نرفت آتش اسلام
کجاست

راه کجا می رود خانه
ی فرجام کجاست

پیکر آن بی گناه طعمه
ی آونگ دار

عدل خداوند پاک لحظه ی
اعدام کجاست!

این همه نا داوری
نورخدایی نبود

صوفی بدنام شهر خانه
ی ایتام کجاست

نیست خدایی که هست
فهم زبانش عرب

قصه ی قرآن مگو
سوره ی انعام کجاست!

او که بگفت آدمی از گِل و خاک آمده

هیچ ندانسته بود پاسخ ابهام کجاست

ننگ به فرمان مرگ در
ره آییتان

نیست جوابی بگو زاهد
بدنام کجاست

دین به راز آورد دام
هزاران سراب

نیک ببین آیتی دین پر
از دام کجاست

بانگ خدایی نبود تا به سرای عدم

یک اثر از خالقِ این همه
ایام کجاست

عالم عرفان و عشق
وعده ی بیراهه بود

حال بگو دوزخ و آتش
خیام کجاست

گورسرایی که هست منزل
دیرینه را

پیکر ویرانه ی خانه ی
اجسام کجاست

خاص و عوام رفته اند طعمه ی خاکند و بس

هیبت فرعون برفت خالق اهرام کجاست

گرچه تو هم میروی سوی فنای وجود

لیک نداند کسی مرده ی آرام کجاست

***

حاصل کارگه عالم ما چیست بگو

خالق این همه ایام جهان کیست بگو

پیش از این آمدنم عالم جاویـد نبود

بعد از آن مرگ و فنا جای دگر نیست بگو

***

کس پی نبرَد به راز افسانه ی مرگ

هرگز نرود سکوت ویرانه ی مرگ

دنیا که بسان نور شمعی ست وسیع

پر میزند این جهان چو پروانه ی مرگ

***

عالمی باید ولی آخر کجا؟

تا ابد پایین نمی آید خدا…!

عالمی کز نیستی آید پدید

عاقبت پر میزند سوی فنا…

***

گر تو از بیم جهنم به خدا چنگ زنی

بهر باغ ملکوت حیله و نیرنگ زنی

می رسد روز خرابی که درین عالم درد

بهر این جان عزیزت به خدا سنگ زنی!

***

اندرین راهِ خرد از سرِ اکراه باشد

این همه کفر که درباره ی الله باشد

آنکه فرمود منم معنی «خَيْرُ الْمَاكِر»

ای خوش آن کفر که الله تو روباه باشد!

***

دین همه جا عرصه ی نان آوری ست

جهل بشر منشاءِ دین باوری ست

آنکه سفیدست و سیاه بر سرش

حیله گر و روبهِ خاکستری ست

***

این مردم ما سکوت در خواب شدند

دیوانه ی حیله های اعراب شدند

یا گریه برای سر بی جان حسین

یا در غم آن شهید محراب شدند

***

گویند بهشت و دوزخی ننگین است

کز سوز جهنمش دلت غمگین است

این زاهد صومعه که بهتر داند

آن دوزخ و آن بهشت همین پایین است!

***

سهم من و تو به هر دو عالم باشد

آتشکده ای که آن جهنم باشد

زاهد که به هر دو عالمش باغ بهشت

با حور برین همیشه همدم باشد!

***

در خار و خس و خاو و علف نیست که نیست

در عالم و آدمی هدف نیست که نیست

در کوزه و در سکوت ابریق نبود

جانی به تنِ خاک و خَزَف نیست که نیست

***

تمام سجده هایت بی اثر بود

ز خاک مُهر سر بیهوده تر بود

دگر فهمیده ای این نکته را که

خدا مخلوق احساس بشر بود!

***

خدا ابزار زور ظالمان است

شکوه تاج و تخت حاکمان است

وگرنه کو خدا تا حق بگیرد

اگر او صاحب هر دو جهان است!

***

همانا که نماد مسلمین است

خدایی که چو روح آتشین است

نمی دانم که یزدانت کجا بود

که بی جان و اسیر دام دین است!

***

نه میگویم که مخلوق خدایم

نه میگویم که از دنیا جدایم

به نیروی عظیمی که جهانرا

پدید آورده تعظیم می نمایم

***

آنان که فسانه های ایام شدند

میخانه ی جرعه های این جام شدند

در کالبد دین خردورزیشان

فریاد ترانه های خیام شدند

 

منصور گرامی

آفاتِ شیوخ

 

یارب  ایـن  قـوم ِ ستمکار ،  که 
دولتیـارنـد

چـه زمان،  دسـت  ز کُـشتار ِ بشـر بـردارنـد
؟

نیسـت روزی  که  گـروهی نکِـشند و نکُـشند

َوه 
که  ایـن قـوم عجـب پَـست و جنایتکارنـد

ای  بـسـا 
مـــــردم ِ  آزاده  و  آزادی  خـواه

پـای ِ دیـوار ِ
سـتم ،  منتظـــــر ِ رگبـــــارنـد

وی بســا خلـق ِ سـتمـدیـده که
زنـدانی ِ جـور

وی بسـا  بنــــده که درسـینه کِـش ِ
دیـوارنـد

هـرکه پیـچیـــد سـر از طاعـتِ ایـن دیـودلان

کافـــــــر
و  دشمـن ِ  پیغـامبرش  پنـــــدارنـد

زهــــر، در کاسـه ی
مـردان خـدا می ریـزنـد

ظاهـراً  مـور ِ کـم آزار  و 
به  باطن  مارنـد
 
َبـذر ِ آشـوب و فِتـن  روی زمیـن
مـی پـاشـند

تخـم ِ کیـن،  در دل ِ ابنـاءِ  وطـن  می
کارنـد
 
گوئـی  از ایـل ِ مُغـول،  طایفـه ی
چنگیـزنـد

یا   که  میـــــــراث  بَـر ِ  قـافـله
ی  تـاتـارنـد
 
رحـم  و انصاف  نـدارنـد و ُمـروّت
،  گـوئی

دسـت  پـرورده ی   ســرسـلسـله ی 
قـاجارنـد
 
کاش، تیـمـور و سِکنــدر ز لحَـد 
بـرخیـزنـد

تا  به  خـونخـواری ِ ایـن طایفـه  ایمان
آرنـد
 
دعـوی ِ عـلـم  و ادب  دارنـد 
امّـا    به عمـل

هـم ز فـرهنگ و ادب، هـم ز هنـــر
بیـزارنـد
 
زیـر ِ پشمینـه اگـر نیست فـریبی  ز چه
روی

بیـــــم  از اهـل ِ قلـم،  بـاک  ز شـاعـر
دارنـد
 
گـر نه ایـن  بیخـردان منگ و ملـولنــد چــرا
؟

پـی ِ تخــــریـبِ  بنــــــاهـای   قـدیـم  آثـارنـد

نظـر ِ پیـــــر ِخـرَد جـوی، که ایـن بـیخـردان

صاحـبِ فضـل
وهنـــر، دشمـن ِدیـن انگارنـد
 
تا به دلها اثـراز وحشت و بیـم است
وهـراس

به هـواداریـتـــــــان  ملّـتِ  مـــــا 
نـاچـارنـد

بخــــدا ،  همّـت  اگـر بـاز  َمـَدد 
فــــــرمایـد

زنـده یکتـن  ز شمـا  روی  زمیـن 
نگـذارنـد

یـارب  ایـن  ُملک  نگهـــدار ز آفـاتِ
شیـوخ

که  به  ُمـردار خـوری  رذل تـر از کفتـارنـد

فرید خراسانی 

خـرمشهـر.  تیــــرماه 
1358