وبلاگ مسعود009 به دلیل فیلتر شدن توسط رژیم
خونخوار جمهوری کثیف اسلامی در ایران تغیر آدرس داد.

از این پس از طریق آدرس زیر می توانید به مطالب جدید وبلاگ
مسعود009 دسترسی داشته باشید:

 www.masoud009.blogspot.com

لطفا آدرس جدید ما را به دوستان و بستگانتان بدهید

به ورد و نوحه نمیرد عذاب و رنج اسیران

همیشه باور او را به صحن خانه کشانم

اگرچه رفته به دار ِ غروب مرده ی ایران

زکاخ ظالم هرزه صدای خنده برآمد

که شهر سایه بگشته به خاک میهن ویران

شنیده ام ز جفای سکوت مرده ی میهن

ندای رنج سراب و صدای درد اجیران

چو نقش لوح ِ عظیم ِ شکوه و عزت ایران

ز قلب خسته ی میهن نرفته یاد دلیران

همیشه یاد وطن هست سکوت روح وجودم

همیشه یاد وطن باش به یاد ِ میهن شیران

***

ز دشمنان فراوان دین می ترسند

ز منکران بهشت برین می ترسند

چه دین پست و حقیری که پیروان جفا

ازین طلوع حقیقت ، چنین می ترسند

چو در کتاب خرافه نیامده حرفی

ز چرخ و گردش گوی زمین می ترسند!

بدان که حیله ی تهدید نشانه ی ترس است

کزین سقوط سواران دین می ترسند

ازین همه غم ِ در سینه های آشفته

چنین ز خنجر روح حزین می ترسند

***

وجود دین شیطان ، ننگ ایران

هجوم رو سیاهی رنگ ایران

ریاکاران اعرابی بسازند

هزاران بتکده با سنگ ایران

بپیچد در دل شهر اسیران

به دار مردگان آهنگ ایران

بیاید سایه ی نحس تحجر

به هرکوی و به هرفرسنگ ایران

بیاید شعله ی رنج و تباهی

ز قلب خسته ی دلتنگ ایران

همه آزادی میهن به دارست

غمی فرسوده بر آونگ ایران

خرافات کثیف دین منحوس

بسوزد روزی با فرهنگ ایران

***

درین دین رذل و پر از کینه ها

جواب مخالف عذابست و دار

وگر چون سپر گردد این سینه ها

به تیر شقاوت شود تار و مار

از این دین منحوس و اهریمنی

ندیدم به جز زهر ویران شدن

از این فکرت رذل و بی میهنی

ندیدم جز آوار ننگ وطن

ازین دین وحشی گریهای ژرف

بجویند نماد و لقبهای پاک!

وگر کس بگوید به این حیله حرف

بیفتد ز تیغ جنایت به خاک

اگر دین رحمت سکوتست و مرگ

هزار مرگ و نفرین به آیینتان

بخشکد خداوندتان همچو برگ

بسوزد جنایات ِننگینتان

یقین دینتان دین اهریمن است

و ایمانتان لوح بیهودگی

دل سنگتان بدتر از آهن است

و افکارتان راه فرسودگی

شما دشمنانی فرو مایه اید

برای اسیران خاک وطن

چو ظلمت نمادی بر این سایه اید

که پوشانده خورشید پاک وطن

منصور فرزادی

اي دشمن مرگدين! بدان ، ما هستيم

زنده به اميد و آرمان ، ما هستيم

نتواني اميد و آرمان را کشتن

اين است که تا به جاودان ما هستيم

ما زنده ي اميد به فردا هستيم

پوينده ي راه آرمان ها هستيم

مي دان و بمير، اي مرگ آيين!

تا هست اميد و آرمان، ما هستيم

ما پيرو فردوسي ي دانا هستيم

از نيروي آرمان توانا هستيم

اين نظم جهان ستيز ايراني کش

خيزد ز ميان و همچنان ما هستيم

ما دشمن مرگ و جنگ و غوغا هستيم

هستيم براي زندگي ، تا هستيم

اي مرگ پرستان ! هم از اين رو ، به يقين،

فرداي نبودن شما ما هستيم

در ميهن خود ، هر دم و هر جا هستيم

آماده براي رزم فردا هستيم

امروز بر آنيم که ، با خشم و غريو،

اعلام بداريم که هان، ما هستيم!

ما لشگري انبوه و دم افزا هستيم

هم راي و هم انديش و هم آوا هستيم

فرداست که کرت خواهد کرد

پژواک شعار ملتي : ” ما هستيم”

دکتر اسماعیل خوئی

 منم تنها نسيم دشت و
صحرا

منم رنگين کمان آسمانها  

 منم افسونگر و خلاق
دنيا

منم روح دميده بر تن تو 

منم آنکه نهاد، جان در تن
تو

منم حاکم ز بهر شادی تو 
 
آگاه به عمق غفلت
تو

منم مولای حق بر آنچه بينی 
 
 منم آن نور روشن در
سر تو

منم مزدای يکتای جهانی 

 اهورا نام من باشد، تو
دانی

مرا انديشه ها، بسيار کردم

 تو را انسان، ز خود بر پا
کردم

همه عالم برای تو نمودم 

 تو را  از ديگران
بهتر سرودم

منم آنکه تو را دادت وجودی  

به غير از من،
نبودی و نبودی

به يکباره، تو طغيان برگزيدی

 همه آنچه بيافردم،
زدودی

قيام تو، نباشد جنگ با من 

 بسوزانی تو بر خود جامه
و تن

جهانی را که اکنون ميکشانی 

 بدادم آن، برای
مهربانی

به تا کی ميکشی، خود را در اين بوم  

 به تا
کی می ستايی زيور شوم

نکش، آتش مزن، مغرور انسان    

 نهال لطف و رحمت را ز ايوان

اهورا را نباشد، رمز و رازی 

 اهورا را نباشد، از وجود تو نيازی

عبدالرضا حيدری

چون بديدم تنِ تناز، نمودم  هايی
هويی

شب وُ روز خواب نداشتم زِ بتِ روی خوشش

شعله آتشِ عشقش، بگرفت
آغوشم

خود به بالينِ پر از نازِ زَنَک ميديدم

وَ به عشق وُ نَمَکش،
من به خودم پيچيدم

او گذر کرد فقط، اندک رمغی از رهِ ما

گُر گرفت از
هوسش، بال وُ پر وُ مسلکِ ما

همه جا را، بدنبالِ زَنَک پرسيدم

همچو
ديوانه بدنبالِ او گرديدم

لحظه ای آمد وُ رفت، وَ کنون او کجاست

که
زِ احوالِ زَنَک، از همه کس پرسيدم

او نَه انسان، به گمانم که همان حوری
بود

که به قرآنِ خدا، از فَرَحش تفسير است

از برای زنِ حوری، به اين
زيبايی

من عجولِ سفرم، به بهشت واهی

از هوس بر زنِ حوری، چقدر
مخشوشم

کُشتنِ خلق کنم از برِ او، من چِقَدَر باهوشم

….. مردِ عاشق
به هوای هوسِ عشقِ زَنَک

بَر گرفت دشنه وُ شمشير وُ بکشت اهلِ فلک

او
به عشقِ زنِ حوری، بکشت مخلوق را

تا شود راهی، درگاهِ خدا

روزِ مرگش
چو بيامد به سراغِ او نيز

چه تأسف که نبودش، زنِ حوری تجويز

همه اش،
خواب وُ خيال بود وُ بس

جانِ خود را بنمود، او عبث

او بِمرد وُ
بپوسيد و برفت

لعنتِ خلقِ خدا، راهیِ راهش بِنشست

پيرِ دانايی معما
بشکافت:

آنکه در خواب وُ خيال، سر بِبَرَد

آنکه از بهر زنی، مست
شود

آنکه، بی آنکه بداند که کجاست

يا که از بهرِ چه چيز در
دنياست

آنکه اينگونه توجيه کند کُشتن را

آنکه نادان گُذَرَد از
دنيا

چون حماريست که مغزی ندارد همراه

بارکِش وُ ترکه خوران، ميگذرد
از دنيا

بس کنيد از باور اهريمنان

بس کنيد از باورِ دينِ
مغان

نه بهشت وُ نه زنی در کارست

نه خدا، عاملِ اين
کُشتارست

اينهمه، اسبابِ شيخِ ظالم است

چون دروغِ او، به کارش
لازمست

گر به عشقِ حوریِ زيبا رَويم

همسرِ خود در جهان، تنها
نهيم

همسرِ ما، حوریِ شيخ در جهان خواهد شَوَد

بهره از زنهای ما،
خواهد بَرَد

بهتر آنست که انديشه کنيم، پايان را

تا که اسبابِ شهوت،
نشود همسرِ ما

سروده از عبدالرضا
حيدری

ای ســــر و
جانـم   فـدای  جـان ِ تـو

 ای
وطـن،  ای کهـکـشان ِ عشـق ما

ای تـو  مهــــــر
ِ آسمان ِ عشـق ِ ما

ای اهـورائـی 
دیـار ِ مــــــردخیـــــز

جـایـگـاه
ِ   بـابک ِ   دشـمـن سـتیـز

ای  زمیـن  و آسـمانت   پُـر
گُـهـــــر

گـاهـوار ِ دانـش 
و  مهـــــد ِ هنـــــر

ای وطـن، ای مهـر َوش
جانان ِ من

ای تمـــام ِ 
وسـعـت ِ  ایـمــــان ِ من

بـستـه ی مهــــر ِ
تـواَم  تا  زنـده ام

من تـو را  تا
زنـده هسـتم، بنــده ام

نام ِ
نیـکـت   اوجـگـاه ِ  افـتـخــــــار

تا جهـــان بـرجاسـت،  نامـت پایـدار

نام ِ  پُـر آوازه ات  
پـایـنــــــده  بـاد

بر ســـرت مهــــر ِ
فلـک تابنـده بـاد

جـاودان 
مـانـی  به  َرغم ِ دشـمنان

خـار ِ چـشم ِ 
خـصم  مـانی جـاودان

نـام ِ ایـران، 
یـاد ِ ایـران  بـرقــــرار

تـا 
قیــــامـت   زادگـاهــــــم  پـایـدار

مـن یـکی  آزاد مـــــــرد  ایـرانـی
اَم

از نـژاد  و  تـیــــــره ی ساسانـی
اَم

مـن فــــــریـدم،  از تـبـــــار
ِراسـتان

از  ِکـی  و جمشـیـد  دارم من
نـشان

مـن فــــــریـدم  کـز  فـریـدون
آمـده

نی  ُمحـمٌـــد،  کاو  ز هـامـون
آمـده

مـن فـــــریـدم، از تـبـــار ِ داریـوش

از  دیـار ِ   ســــبـز وار
ِ   داریـوش

خـون ِ مـن پـاک و پـاک
انـدیشـه ام

حـرفـه ی میهـن پـرسـتی
پـیـشه ام

باوَرم  الله
ِ  قـاهــــر  نیسـت نیسـت

قـاسـم ِ جبٌــار
ِجـائـر  نیسـت نیسـت

ایـزدان ،  
اَمشـاسـَپنـدان    بـاوَرَم

مهــــر ِ زرتُـشـتی فروزان درسـرم

ایـزد ِمـن، مهــربان، بخشـنده است

خالـق ِ مـن،  خالقی  داننــــده
است

از چـه بایـد  کُـرنِـش ِ تـازی کنیــم ؟

خودشکستن، خود بـرانـدازی کنیم ؟

نـنـگ  بایـد داشت  از  رسـم
ِعـرب

شـــرم بایـد داشت  از  اسـم ِ عـرب

َمحـو  بـایـد  کــــــرد   نـام ِ
اَجَنبـی

سـوخت بایـد سـوخت،  کـام ِ اَجنَبی

ُشـست  بایـد دفتـــراز حـرف ِعـرب

َزهـــــر بایـد  کـرد در ظـرف ِعـرب

سـر به سـر  پنـــدارشـان اهـریمنی

مـو  به مـو  کـردارشـان مـا و منـی

جهـل ِ ُمطلـق،  حاصـل ِ پنـــدارشان

ِرجعَـت  ِعصــــر ِحَجَـر، کـردارشان

 خـون  وآتـش، غـارت و بیــداد بود

هــــرچـه از این  نابکاران  یاد
بود

جنـگ بود وجنـگ بود و جنـگ بود

پای تا سـر  زنـدگیـشان   ننـگ
بود

“  ُقم َفأنذر “   آسـیا  را 
شـد   بلا

ادامه دارد…

چه بايد کرد

اگر قدر ناشناس
هستيم
                     

 چه بايد کرد

اگر ما خود خطا
کرديم
                       

چه بايد کرد

اگر گولِ همه نابخردان
خورديم
            

چه بايد کرد

اگر شاهنشهِ خود را رها
کرديم
            

چه بايد کرد

اگر در حقِ خود ظلم وُ خطا
کرديم
        
 چه بايد
کرد

اگر ديروزِ خود را ما فدا
کرديم
           

 چه بايد کرد

اگر امروزِ خود را ما سياه
کرديم
         
 چه
بايد کرد

اگر عمامه بندان را خدا
کرديم
             

 چه بايد کرد

اگر امروز نيز ترس از خدا
داريم
         
 چه
بايد کرد

اگر اينست همه درک وُشعورِ
ما
          
چه بايد
کرد

گمانم بيش از اين ما را لياقت
نيست
      
 وَ ما
اينيم

وَ  چون ما اينچنين
هستيم
                  

 وَ گويی که همه مستيم

بمان پس ای سياه آئينِ
اسلامی
           

 بسوزان ملت وُ اين مُلکِ ايرانی

چوبيش از اين نباشد ارزشی بر
ما
       
 چو خود کرديم وُ لعنت
بر خودانِ ما

سروده از عبدالرضا
حيدری

بابا ستاره اي در هفت آسمان ندارد

کارون ز چشمه خشکيد،البرز لب فرو بست

حتی دل دماوند،آتش فشان ندارد

ديو سياه دربند، آسان رهيد و بگريخت

رستم در اين هياهو،گرز گران ندارد

روز وداع خورشيد، زاينده رود خشکيد

زيرا دل سپاهان،نقش جهان ندارد

بر نام پارس دريا، نامي دگر نهادند

گويي که آرش ما،تير و کمان ندارد

درياي مازني ها، بر کام ديگران شد

نادر! ز خاک برخيز، ميهن جوان ندارد

دارا ! کجاي کاري، دزدان سر زمينت

بر بيستون نويسند، دارا جهان ندارد

آييم به دادخواهي، فريادمان بلند است

اما چه سود، اينجا نوشيروان ندارد

سرخ و سپيد و سبز است اين بيرق کياني

اما صد آه و افسوس، شير ژيان ندارد

کوآن حکيم توس ، شهنامه اي سرايد

شايد که شاعر ما ديگر بيان ندارد

هرگز نخواب کوروش، اي مهرآريايي

بي نام تو، وطن نيز نام و نشان ندارد

تقدیم به روان پاک ندا آقا سلطان
عزیز

می خواستند از بدنت پر درآورند

از شانه هات بال کبوتر درآورند

بی شک گلوله ها خودشان دل نداشتند

از سینه های سوخته ات سر درآورند

قُمری نمی گریست، نمی شد پرنده را

در سوگ یک پرنده ی دیگر درآورند

باور نمی کنم بتوانند اینچنین

خون از دهان و بینی دختر درآورند

باور نمی کنم بتوانند سیل خون

از چشم این گلایلِ پرپر درآورند

این روزِ محشر است که نامردها دمار

از روزگار خواهر و مادر درآورند

شاید فرشته ها به خدا قول داده اند

این لحظه را به شیوه ی محشر درآورند

همواره عاجزند که این اشکواره را

این روزها به حالت دیگر درآورند

امکان ندارد این خس و خاشاکِ خشم را

از این دو چشمِ قهوه ایِ تر درآورند